Suus (60) is iemand die doorgaat. Ook als het tegenzit, ook als het ingewikkeld wordt. “Ik blijf altijd zoeken naar hoe het wél kan”, zegt ze zelf. Dat is best bewonderingswaardig. Want haar leven stond lange tijd volledig op z’n kop. En toch heeft ze het stap voor stap weer opgebouwd.
Rond 2003 verandert Suus’ leven ingrijpend. Ze kampt al langer met psychische klachten en trauma’s en na haar scheiding raakt ze haar woning kwijt. Ze komt terecht in de GGZ. “Dat zou een korte opname zijn, maar uiteindelijk bleef ik er anderhalf jaar. Niet alleen omdat ik het mentaal zwaar had, maar ook omdat ik nergens anders heen kon.”
In die periode krijgt ze een diagnose die niet passend voelt. “Borderline, maar dat klopte gewoon niet.” Pas later komt er duidelijkheid. “Nu weet ik dat ik autisme en ADHD heb, en dat ik hooggevoelig ben. Toen dat duidelijk werd, viel er ineens veel op z’n plek. Ik begreep mezelf beter.”
Opnieuw beginnen
Via de GGZ komt Suus bij RIBW Brabant terecht. Eerst in een groepswoning, later steeds zelfstandiger. Haar begeleider Ina speelt een belangrijke rol, zij ging vorig jaar met pensioen. “Met haar had ik meteen een klik. Ze was duidelijk en eerlijk, en dat werkte voor mij.” Wat voor Suus het verschil maakte, was het vertrouwen dat ze kreeg. “Ik werd niet op alles gecontroleerd. Ina liet me zelf dingen doen en keuzes maken. Daardoor groeide mijn zelfvertrouwen.”
Kleine stappen, groot verschil
Haar herstel bestaat uit veel kleine stappen. Samen met Ina werkt ze aan overzicht in haar leven, onder andere op financieel gebied. “Ina begeleidde me in het traject van de schuldsanering, iets waar ik nog steeds dankbaar voor ben.” Suus glundert en zegt: “Binnen anderhalf jaar was ik al schuldenvrij.”
Ook dagbesteding helpt haar vooruit. “Gewoon ergens naartoe gaan en bezig zijn. Dat geeft structuur.” En soms zit verandering in iets kleins. “Toen ik weer een huisdier mocht, merkte ik hoeveel dat doet. Je hebt iets om voor te zorgen, iets dat op je wacht als je thuiskomt. Dat gaf me ritme en ook gewoon gezelschap.”
Gehoord worden
In 2007 volgt Suus de cursus Herstellen doe je zelf. Een belangrijk keerpunt in haar herstel: “Toen merkte ik dat ik niet de enige was. Dat gaf herkenning. En wat me vooral bijblijft, is dat ik serieus genomen werd: er werd écht geluisterd naar wat ik zei. Dat maakt zoveel verschil.”
Ze houdt er zelfs een blijvende vriendschap aan over.
Zelfstandig, met steun
Inmiddels woont Suus zelfstandig en krijgt ze ambulante begeleiding van RIBW Brabant. “Ze komen langs en we praten. Soms zit ik ergens mee en dan helpt het dat iemand met je meedenkt.”
Die begeleiding is praktisch en dichtbij. “Mijn begeleiders, Josje en Jolanda, geven me duidelijke handvatten. Bijvoorbeeld bij het doornemen van papierwerk, als ik verdrietig ben of bij het doorhakken van belangrijke knopen.” Het geeft haar rust om te weten dat er iemand is. “Ik doe het zelf, maar ik hoef het niet alleen te doen.”
Trots
Suus’ leven heeft weer een hoop kleur. Ze is actief en doet vrijwilligerswerk bij Quiet in Waalwijk. “Ik ben daar gastvrouw: koffie schenken, een praatje maken. Gewoon er zijn voor anderen. Dat vind ik belangrijk.”
Fotograferen in de natuur geeft haar veel mentale rust en ook fysiek heeft Suus een grote stap gezet. “Ik ben 33 kilo afgevallen!”, zegt ze trots. “Ik beweeg meer, fiets weer en voel me fitter.” Het contact met haar zoon is goed en hecht. “Er gaat geen dag voorbij dat we niet bellen. Én heel bijzonder: dit jaar ben ik ook nog oma geworden van een heel lief meisje.”
Blijven werken aan herstel
Voor Suus is herstel geen eindpunt. “Je bent nooit klaar. Het is iets waar je je hele leven aan blijft werken.” Ze weet inmiddels beter wat ze nodig heeft. “Soms heb ik het nog lastig, bijvoorbeeld met emotie-eten. Maar nu herken ik dat sneller en kan ik er iets mee doen.”
Dat inzicht maakt voor haar het verschil. “Ik heb geleerd om hulp te vragen en om eerlijk te zijn naar mezelf. Ik heb mijn leven weer op de rit, op mijn manier. En daar ben ik trots op.”