Wie Patricia (56) nu ziet – een zelfstandig en open mens, betrokken moeder en trotse oma – kan zich moeilijk voorstellen hoe diep ze heeft gezeten. “Het ging lange tijd heel slecht met mij. Ik accepteerde mezelf eigenlijk niet. Maar voor mijn kinderen moest ik doorgaan. Zij zijn mijn kracht, mijn rijkdom, mijn drijfveer. Zij hebben ervoor gezorgd dat ik goed in herstel ben gekomen.”
Zo’n 28 jaar geleden komt Patricia in contact met RIBW Brabant. In die periode leeft ze als het ware tussen twee werelden. “Doordeweeks was ik opgenomen bij de GGZ, ik was heel depressief. Op vrijdagmiddag ging ik boodschapjes doen en naar huis. Dan was ik er het hele weekend voor mijn kinderen, die waren toen nog klein. Op zondagavond stapte ik met mijn tasje weer op de fiets terug.”
Het gaat slecht met Patricia, maar ze weet ook dat ze niet langer bij de GGZ kan blijven. Ze voelt zich er niet gezien. “Er werd vooral gekeken naar mijn gedrag, maar dat gedrag kwam ergens vandaan. Trauma’s. Maar dat werd niet gezien. Ik kreeg de diagnose borderline opgeplakt, maar die diagnose past niet bij mij. Daardoor kwam ik in een vicieuze cirkel waar ik niet uitkwam. Er moest een alternatief komen. Dat was RIBW Brabant.”
De knop om
Weggaan bij de GGZ was voor Patricia de beste keuze. Toch kwam de omslag daarna niet zomaar in één keer. “Ik heb zelf een knop om moeten zetten”, zegt Patricia. “En daarnaast had ik begrip en vertrouwen nodig. Dat kreeg ik bij RIBW Brabant. Ik werd als mens gezien, niet als patiënt. Dat heeft enorm bijgedragen aan mijn herstel, en dat ik uiteindelijk zo ver heb kunnen komen. Dat ik nu sta waar ik sta.”
Patricia woont beschermd, eerst in een groep en nu zelfstandig. Langzaam maar zeker groeit haar vertrouwen. “Vroeger durfde ik mijn post niet open te maken. Daar kreeg ik paniek van. Nu doe ik dat wel gewoon zelf. Daarnaast lukt het me steeds beter om voor mezelf te kiezen en mijn grenzen aan te geven. Dat is nog steeds soms lastig, maar wel nodig. En als iets spannend of moeilijk is, weet ik dat ik iemand kan bellen. RIBW Brabant is er altijd voor mij. Het voelt ook goed dat ik al heel lang dezelfde begeleiders heb. Karin en ik werken al twintig jaar samen.”
Nieuwe diagnose
Twintig jaar geleden volgde een nieuwe diagnose: PTSS. Die past wel. Ze volgt daarna traumatherapie en leert omgaan met haar trauma’s. Ook dat zorgt voor verbetering. Maar: haar ‘oude’ diagnose blijft Patricia lang achtervolgen. “Eenmaal een stempel? Dan raak je die niet zomaar kwijt. Dat heeft me vaak in de weg gezeten. Bijvoorbeeld toen ik medische hulp zocht bij het afvallen. Ik werd afgekeurd voor de operatie, omdat ik mentaal niet stabiel genoeg zou zijn.”
Er zijn als moeder en oma
Uiteindelijk krijgt Patricia ergens anders wél de kans om een maagverkleining te ondergaan. Mede daardoor zet ze ook fysiek grote stappen. “Ik ben 70 kilo afgevallen. Ik zit beter in mijn vel. Ik kan weer lopen, fietsen, dingen doen.” Maar misschien nog belangrijker: ze kijkt anders naar zichzelf. “Ik kon mezelf vroeger niet eens in de spiegel aankijken. Nu wel.”
Dat ziet ook haar familie. Haar kinderen zijn ondertussen volwassen – 34 en 36 jaar – en kregen zelf weer kinderen. “Zij zeggen nu: mam, we hebben écht een moeder en een oma. Dat raakt me. Want dat kon ik vroeger niet altijd zijn.”
Tevreden en trots
Nu draait Patricia’s leven om de dingen die voor haar echt belangrijk zijn. Haar fijne huisje, haar familie, haar hondje. “Ik heb het hier helemaal gevonden. Dit is mijn plek. Iedere dag ga ik een stuk lopen met Loortje; mijn ‘traumahondje’ uit Roemenië. Ze vonden haar met kapotgeslagen voorpootjes in een vuilniscontainer, had minstens zoveel trauma’s als ikzelf. Ik heb haar het gouden mandje gegeven.”
Patricia is trots. “Op alles wat ik heb bereikt. Als moeder, als oma… maar ook gewoon op mezelf.” Gewoon zo doorgaan, dan is ze heel tevreden. Wat haar helpt? “Blijven praten. Ik weet dat herstel geen rechte lijn is, het gaat met ups en downs. Maar nu herken ik het sneller als het minder goed gaat. Dan trek ik aan de bel en kom ik er weer uit. Dat is mijn tip: maak álles bespreekbaar.”
Patricia gaat stap voor stap vooruit. Haar herstelcoach Karin maakt dat proces van dichtbij mee. “Wat zo bijzonder is: als Patricia zich gehoord voelt, pakt ze alles aan. Niet per se grote dingen, maar alle kleine stapjes bij elkaar hebben in haar geval wel een groot effect. Door dingen samen te doen, ervaren we: het lukt eigenlijk wel. Ze blijft in gesprek, en dat maakt dat ze blijft groeien.”